Bloog Wirtualna Polska
Jest 1 269 678 bloogów | losowy blog | inne blogi | zaloguj się | załóż bloga
Kanał ATOM Kanał RSS



Zapraszam na Forum Ks. Marka Bałwasa

www.forum.dobreprzeslanie.pl


________________________________________________________________

Ks. Jana Twardowskiego rozważania na... Uroczystość Zesłania Ducha Świętego.

niedziela, 31 maja 2009 18:16


"Wieczorem owego pierwszego dnia tygodnia, tam gdzie przebywali uczniowie, gdy drzwi były zamknięte z obawy przed Żydami, przyszedł Jezus, stanął pośrodku i rzekł do nich: "Pokój wam!" (J 20,19)

Kiedy drzwi były zamknięte z obawy przed Żydami, przyszedł Jezus i powiedział: "Pokój wam!". Tak jakby się uśmiechnął: Widzicie, ufaliście bardziej zamkniętym drzwion, zamkom, kluczom niż mnie.
 
Podziel się
oceń
0
0

Tylu zabrało głos... (1) | Powiedz coś...

Pomoc dla Oskarka.

czwartek, 28 maja 2009 20:27


Oskarek choruje na białaczkę mielomonocytową. W wieku 3 lat przeszedł pierwszy przeszczep szpiku. Dawcą była Jego starsza o 3 lata siostra, Gabrysia. Przez 1,5 roku Julita, mama Oskara cieszyła się zdrowiem Oskarka. Wysłała syna do przeszkola. Niestety, długo nie bawił się z innymi dziećmi. Kontrolne badania wykazały, że szpik chłopczyka znowu jest zły. Gabrysia znowu przyszła z pomocą bratu. Przez miesiąc lekarze pobierali od dzielnej siostry krew, odciągali limfocyty i robili tzw dolewki Oskarowi. Działania te nie przyniosły spodziewanych efektów. Oskar przeszedł drugą transplantację szpiku. Ponownie dawcą została Gabrysia.

Obecnie chłopiec ma objawy rozległej przewlekłej choroby przeszczep przeciw gospodarzowi. Objawia się to zmianami skórnymi i śluzówkowymi, zajęciem wątroby, zajęciem spojówek, zajęciem płuc z przewlekłą niewydolnością oddechową. Do tego Oskar zmaga się z gruźlicą.

Pomozmy Oskarkowi wygrac walke z chorobą!
Podziel się
oceń
1
0

Tylu zabrało głos... (0) | Powiedz coś...

Możesz uratować życie Ani i innych chorych na białaczkę!

czwartek, 28 maja 2009 20:21


Choć dla Ani jest już za późno- zmarła na początku lipca 2009 roku- to jednak tysiące chorych na białaczkę nadal potrzebują pomocy i poszukują dawców szpiku, dlatego apel o zgłaszanie się do bazy potencjalnych dawców szpiku kostnego pozostaje nadal jak najbardziej aktualny!!!
Podziel się
oceń
1
0

Tylu zabrało głos... (0) | Powiedz coś...

Apel małego Maksymilianka.

środa, 27 maja 2009 15:50

Podziel się
oceń
0
0

Tylu zabrało głos... (0) | Powiedz coś...

ZAPROSZENIE NA REKOLEKCJE.

niedziela, 24 maja 2009 22:48

 

 


Podziel się
oceń
0
0

Tylu zabrało głos... (0) | Powiedz coś...

Ks. Jana Twardowskiego rozważania na... Uroczystość Wniebowstąpienia Pańskiego.

niedziela, 24 maja 2009 12:21


"Idźcie na cały świat i głoście Ewangelię wszelkiemu stworzeniu!"
(Mk 16,15)

Kiedyś w prowincjalnej dziurze Jezus powiedział tak garstce swoich uczniów.
Nieprawdopodobne, a jednak dziś czytamy Ewangelię po angielsku, francusku, włosku. Czyta czarny ksiądz Murzyn i ksiądz Eskimos, który na ambonie pachnie tranem.
W jakimkolwiek języku weźmiemy do ręki Ewangelię, poczytamy wszystko od Betlejem po Golgotę, przekonamy się, że nikomu na świecie nie możemy tak wierzyć, jak Jezusowi. "Panie do kogóż pójdziemy? Ty masz słowa życia wiecznego." (J 6,68)
Przez dwa tysiące lat wielka rodzina ludzi wierzących pielęgnuje skarb przekazany przez Jezusa w mieścinie, gdzieś na końcu świata.
 
Podziel się
oceń
0
0

Tylu zabrało głos... (6) | Powiedz coś...

Ks. Jana Twardowskiego rozważania na... VI Niedzielę Wielkanocną.

niedziela, 17 maja 2009 16:18


"Jeżeli we Mnie trwać będziecie a słowa moje w was, poproście o cokolwiek chcecie, a to wam się spełni. [...] Wytrwajcie w miłości mojej! [...] To wam powiedziałem, aby radość moja w was była i aby radość wasza była pełna."
(J 15,7.9.11)

Można odczytać te zdania z namaszczeniem, w postawie "na baczność", z ucałowaniem ostatniej litery i można nie zrozumieć ich sensu.
Jeśli odczytamy je tak: "Proście, a otrzymacie, aby radość wasza była pełna- może nam się wydawać, że o cokolwiek Boga poprosimy, to otrzymamy i będziemy mogli z radości skakać na jednej nodze.
Odczytajmy je jednak inaczej: Proście, aby radość wasza była pełna- a otrzymacie.
Jeżeli poprosimy o pełną radość- zawsze ją otrzymamy. Ale na pełną radość nie składa się tylko nasza pomyślność, wygrana na loterii, dobre mieszkanie, ale też ciężka praca, trud, zmęczenie- to co daje spokój wewnętrzny po dokładnie spełnionym obowiązku.
Na pełną radość składa się też cierpienie, które uczy nas mądrości, samotność, która prowadzi nas do Boga.
Aby dojść do pełnej radość wielkanocnej, trzeba było przejść przez Ogród Oliwny i drogę krzyżową.
Proście, aby radość wasza była pełna- a otrzymacie.
 
Podziel się
oceń
0
0

Tylu zabrało głos... (1) | Powiedz coś...

Ks. Jana Twardowskiego rozważania na... V Niedzielę Wielkanocną.

niedziela, 10 maja 2009 14:26


"Ja jestem prawdziwym krzewem winnym, a Ojciec mój jest tym, który [go] uprawia."
(J 15,1)

Wszyscy jesteśmy jednym krzewem winnym, zasadzonym przez Boga. nie zyjemy dzięki sobie, nie żyjemy tylko dla siebie. Latorośle mogą być rozmaite: dłuższe i krótsze, szersze i węższe, bliższe słońcu i dalsze, ale wszystkie są razem w jednym szczepie.
Dlaczego skarżymy się na niesprawiedliwość? Dlaczego zazdrościmy, że ktoś ma więcej, a ja mniej? Bo wydaje nam się, że każdy jest "na własną rękę", poza całością, że jest kotem, który chodzi własnymi drogami, że powstał tylko dzięki sobie i realizuje swoją własną sprawiedliwość.
Żyjemy nie dla siebie, ale dla drugich i tworzymy jedną wielką całość.
Zdolnemu potrzebny jest niezdolny. Niezdolnym potrzebni są zdolni, którzy ich pouczą. Jeżeli wierzymy w Boga, to za tych, którzy nie wierzą; jeżeli modlimy się, to za tych, którzy się nie modlą.
Wszyscy są sobie potrzebni.
 
Podziel się
oceń
0
0

Tylu zabrało głos... (2) | Powiedz coś...

HISTORIA DROGI- świadectwo.

sobota, 09 maja 2009 15:33

Kiedy po dwóch latach spoglądasz na dni, które minęły, co z nich pozostaje?

Takie pytanie może nam często towarzyszyć w życiu.

Łatwiej przychodzi posumować czas jeśli to jest Sylwester, ale jeśli to jest maj, najpiękniejszy miesiąc to co wtedy? Mimo to spróbuję...

Dwa lata temu na nowo odkryłem Miłość Jezusa do mnie.

Pojechałem na rekolekcje dla kapłanów do Skorzeszyc . Rekolekcje te prowadził Jose Prado Flores i tylko ze względu na tego człowieka tam pojechałem. 

Znałem już od czasów kleryckich konferencje, którą Jose wygłosił na czuwaniu Odnowy w Gorzowie, a była ona na temat Bartymeusza. Tę konferencję bardzo wiele razy głosiłem do młodzieży i zawsze z tym samym skutkiem, że słowa, które mówiłem działały na ludzi tak samo- jak żywe słowo.

Ludzie pod wpływem tych słów oddawali życie Jezusowi wybierając Go na swojego Pana. Pomyślałem sobie wtedy, że ja chcę spotkać tego człowieka, którego słowa są tak żywe
i wszędzie gdzie je głoszę odnoszą taki sam skutek. Myślałem sobie jaka musi być moc w tym człowieku, którego słowa tak działają.

Nie ma najmniejszej choćby przesady w słowach które napisałem - przekonałem się na własnej skórze z jaką mocą ten człowiek przemawia, z jak wielką mocą przemawia i działa przez tego człowieka sam Pan Bóg. Chciałem go tylko usłyszeć, nie miałem nawet pojęcia, że Jego słowa wywrą tak wielki wpływ na moje życie...

Rozpoczęło się od tego, że usłyszałem słowa, o tym, że Miłość Boga jest zupełnie nielogiczna w naszym rozumieniu, bo niby dlaczego Pan Bóg kocha kogoś takiego jak ja... takiego grzesznika? To jest przecież nielogiczne, ale właśnie Nielogiczność Boga, Jego działania jest większa niż moja ludzka logika. Na długo zostaną w mojej pamięci słowa: „Skoro Pan Bóg nawrócił takiego faryzeusza jakim byłem ja, Jose Prado Flores, to  może nawrócić każdego z was tutaj obecnych księży."

Myślałem wówczas: „Te słowa to on sobie może mówić do wszystkich tutaj obecnych, ale nie do mnie..." I zaczęło się...

Jezus przychodzi do swojej świątyni i zaczyna ją oczyszczać - wywraca stoły zmieniających pieniądze, wyrzuca handlujących w świątyni, rozsypuje monety bankierów.

I okazuje się, że to ja jestem świątynią którą nawiedza Jezus, że ja wymagam oczyszczenia, że ja jestem tym, który handluje tym, co otrzymał w darze, że zamiast dawać to, co otrzymałem próbuję tym handlować.

Potem przychodzi kolej na Bartymeusza...

Znajduję siebie w niewidomym żebraku siedzącym przy drodze, by tak jak on móc odzyskać wzrok, zerwać się, zrzucić płaszcz i przybiec do Jezusa, by wołać tak, jak on wołał: "Jezusie, Synu Dawida ulituj się nade mną!" To jednak nie koniec, bo Jezus pyta: „Co chcesz abym Ci uczynił?" I co ja, ksiądz na wózku, jakie mam pragnienie? Mogę prosić o co tylko chcę... i...

o co proszę? O siłę do wykonywania zadań stawianych przez wydarzenia mojego życia, o dawanie dobrego świadectwa... na wózku... nie proszę o wstanie z wózka....

Mogłem zawołać jak Bartymeusz: „żebym przejrzał" i powiem już po czasie - nie prosiłem o to, a przejrzałem... Pan Bóg zawsze daje nam więcej niż to, o co prosimy. Bóg zna nasze serce i wie co w nim jest zanim Go o to poprosimy.

Dalej zaczynam chodzić po wodzie jak Piotr, ale na widok fal, na widok przeciwnych wiatrów wiejących w moim życiu tonę jak Piotr-niedowiarek. Takim samym jestem niedowiarkiem... Och nie, jeszcze większym, dużo większym! Tyle cudów widziałem już w swoim życiu...

To może brzmi trochę zuchwało, ale nie mogę nie mówić o tym, co widziałem, co przeżyłem

i czego doświadczyłem...  Na moich oczach, dzięki modlitwie z wiarą zanoszonej do Boga sprawiał On już do tej pory pięciokrotnie, że chmury rozstępowały się i wychodziło słonce. To nie było takie zwykłe zachmurzenie nieba, ale było to całkowicie zasłane chmurami niebo, dające obfite strumienie deszczu i w tym deszczu robiłem z ludźmi zakłady o czekoladę, że wyjdzie słońce i tak się działo... Momentami przerażała mnie skuteczność mojej modlitwy właśnie wtedy...

To takie małe, ale Pan pozwalał mi wtedy doświadczać jak potężną moc ma modlitwa zanoszona do Niego z wiarą. To była moc modlitwy różańcowej - w tych przypadkach to było na pielgrzymkach w kolejnych latach, ostatnia w sierpniu 2006 roku. (13.08.2006)

Były i zdarzają się przeciwne  wiatry... Jak w listopadzie krzyczałem z całej siły: „Boże dlaczego to robisz?!... Ja już nie mam siły więcej znosić choroby mojej mamy! Ja już nie mam siły!" Krzyczałem i na drugi dzień z mamą było już lepiej...

„Panie, ratuj mnie!" To On jest Zbawicielem i On może wszystko jeśli tylko chce i jeśli jest to zgodne z Jego wolą. A ja i tak ciągle pozostaję niedowiarkiem, choć umocniony doświadczeniami ufam Mu coraz mocniej!

Wygrać z silniejszym przeciwnikiem - nie wiedziałem jak to się robi, ale osoba Dawida stała się dla mnie wzorem, jak pokonać tego, który wydaje się pokonywać mnie.

On - młody chłopak - pokonał wielkiego Goliata. Miał tylko pięć kamieni... i ja wybrałem swoje kamienie, którymi mogę pokonać przeciwnika pozornie silniejszego. Dowiedziałem się jak wygrać z przeciwnikiem silniejszym niż ja...

Znalazłem w sobie kamienie (pięć kamieni), którymi mogę pokonać tego, który wydaję się być nie do pokonania.

Pierwszy kamień - Mam pewność działania Słowa, które głoszę.

Drugi kamień - Wierzę, że Bóg działa przeze mnie.

Trzeci kamień- Mój uśmiech.

Czwarty kamień- Kocham Boga i człowieka, jestem kochany, doświadczam Bożej i ludzkiej Miłości.

Piąty kamień - Miłość- ja jestem kamieniem takim niedoskonałym nieoszlifowanym i mam pozwolić Bogu, by posłużył się tym kamieniem w walce ze współczesnym światem, który wygląda jak Goliat.

To jest numer, teraz dopiero widzę jak to, co miało się stać właśnie stało się rzeczywistością na rekolekcjach, które ja prowadziłem dla młodzieży w tym roku; jak Pan Bóg to wszystko, mnie całego, te wszystkie moje kamienie wykorzystał, jak cudownie działa przeze mnie, jak wiele ludzkich istnień przez moje słowa przyprowadził do Siebie!

To są cuda które działy się na moich oczach! Dopiero po dwóch latach można zobaczyć co się działo, jak słowa Boga są żywe i skuteczne, jak to, co było Jego zamiarem stało się rzeczywistością, jak się dobrze mną posłużył Jezus. To jest niesamowite!

Wracając do doświadczeń rekolekcyjnych to okazało się jak wiele razy w swoim życiu przegrałem z przeciwnikiem pozornie słabszym.

Przykład Samsona i Dalili pokazał mi jak trzeba być ostrożnym w relacjach z ludźmi.

Ile razy dałem się zwieść urodą i z nudów otwierałem swoje serce przed ludźmi, przed którymi nie powinienem tego robić.  Jakże wiele razy zaprzyjaźniałem się z grzechem, rozsmakowując się w nim jak w miodzie, który znajdował się w martwym ciele lwa zabitego wcześniej.

Ja sam byłem wiele razy jak Samson wracający do tego, co juz skończone, zabite. Schodziłem z obranej drogi szukając w grzechu przyjemności dla siebie, choć dobrze wiem i mam świadomość jak ślicznie Szatan potrafi ubrać grzech, przedstawić go tak ślicznie i tak słodko jak miód, że człowiek się nabiera na to kłamstwo tak prosto i tak łatwo. Wiele razy flirtowałem z grzechem, zaprzyjaźniając się z nim i to była przyczyna mojej klęski. Wyciągnąłem z tego opowiadania wiele wniosków i patrząc na czas, który minął było to bardzo konstruktywne wyciągnięcie wniosków.

Tym, co wywarło na mnie  duże wrażenie i miało wpływ na kolejne wydarzenia w moim życiu była modlitwa wstawiennicza, na którą poszedłem do Angeli- kobiety świeckiej, która razem z Jose posługiwała nam słowem i darem swojej modlitwy.

Nie miałem za bardzo ochoty iść na tą modlitwę, ale zdecydowałem się.

Pierwsze słowa, które usłyszałem to były: „Masz dar zbliżania ludzi do Boga"

I wtedy już doznałem szoku, bo tak się domyślałem, że coś w tym jest, ale jeszcze nigdy nikt nie powiedział mi tych słów wprost! Mam pragnąć by zawsze być blisko Boga- jestem strumieniem Łaski Bożej. Po tym wszystkim co się ze mną stało, wypadek i jego konsekwencje, tym strumieniem łaska spływa na ludzi. Mam nie myśleć że za moje wcześniejsze życie i postępowanie spotkała mnie kara. Plan Boży rozpoczął się po wypadku. Codziennie, krok po kroku mam szukać Jezusa Syna Bożego w swoim cierpieniu.

Mam wielkie wezwanie w życiu. Mam być stałym świadkiem mojej wiary. Mam patrzeć przed siebie tak, jakby Bóg znaczył moje życie. Może miałem wątpliwości, budził się we mnie gniew, że Bóg mnie nie kocha, wściekłość na Niego.

Boże oddal ode mnie wątpliwości, mam patrzeć do przodu, Boże Ty mnie uzdalniaj.

„Wiele będziesz mógł zrobić i zobaczysz wiele rzeczy..."- Ale nie modlę się jeszcze tak, jak powinienem. Modlitwa powinna być lepsza. Na wydarzenia w moim życiu mam się zgadzać, że to jest wola Boża a nie moja - „Ty jesteś tylko osobą niosącą Chrystusa, zwykłym osiołkiem niosącym Go na swoim plecach." Ludzie słuchając mnie pójdą za Jezusem nie za mną. Mam starać się, by być narzędziem w ręku Boga, od Niego wszystko zależy. Mam się modlić o uzdrowienie, psychiczne, duchowe, by Bóg każdego dnia objawiał swoja moc.

Bóg się martwi przeszłością emocjonalną niż duchową. Chce mnie uczynić nowym człowiekiem. „Nie trać Ducha." Angela modliła się bym poczuł się kochany,Więc uczyń Panie bym się ubogacił Bóstwem Chrystusa bym się w Nim zakochał na nowo..

Otrzymałem proroctwo z księgi proroka Aggeusza (Ag 2,23) „W tym dniu- wyrocznia Pana Zastępów- wezmę ciebie, sługo mój, Zorobabelu, synu Szealtiela- wyrocznia Pana- i uczynię z ciebie jakby sygnet, bo sobie upodobałem w tobie - wyrocznia Pana Zastępów."

Po przeczytaniu tych słów dotarło do mnie co się dzieje na tych rekolekcjach, choć wiedziałem i czułem, że to jeszcze nie koniec. Bowiem z sygnetem noszonym na szyi czy na palcu przeważnie się nie rozstawano i w tym wypadku mojego Słowa, mojego proroctwa ten sygnet miał symbol bliskości z Bogiem. Te wszystkie słowa, które usłyszałem od obcej kobiety, która mnie zupełnie nie znała nie pozostały dla mnie obojętne, to były słowa od Boga skierowane przez usta tej kobiety do mnie. Dotykanie tych słów w mojej codzienności pomaga mi pokonywać codzienny krzyż, mając w perspektywie wywiązanie się z daru jaki mam. Jestem na tym świecie po to, by zbliżać ludzi do Boga, a że tak się dzieję to już wiem i nie będę temu zaprzeczał. Czynię to z największym zapałem i największa miłości do Boga!

Wobec braci kapłanów złożyłem świadectwo, że Bóg dotyka mnie swoim słowem na tych rekolekcjach. Jak mocno działa swoimi słowami przez Jose i przez Angelę.

Mieliśmy też wybrać sobie fragment Pisma Świętego- jedną perykopę ewangeliczną, którą chcielibyśmy uratować przed spaleniem w  wypadku spalenia Biblioteki Aleksandryjskiej. Padały różne propozycje ja wybrałem mój ulubiony fragment właśnie o Bartymeuszu.

Jednak Jose wskazał nam na fragment o ukrytym skarbie.....Wtedy dotarło do mnie, że mam w sobie ukryty skarb, wspaniały skarb jakim jest moje kapłaństwo, ale nie tylko to- mam różne cechy osobowości, które są we mnie ukryte, ale których nie widzę, nie potrafię dostrzec i doceniać. Na polu swojego życia wystawiłem już tabliczkę „na sprzedaż". Nie doceniałem tego, co posiadam- swoich cech charakteru, swoich darów otrzymanych w sakramencie kapłaństwa.

Dopiero wtedy uświadomiłem sobie istnienie we mnie wielkiego skarbu jakim jest moje kapłaństwo i że to kapłaństwo jest ukrytym skarbem, i nie jest na sprzedaż, że jestem wybrany, jedyny, należący do Boga i mam korzystać z tego skarbu, dzielić się tym darem z ludźmi, których Bóg stawia na mojej drodze życia. Ten dar będzie się mnożył jeśli będę się nim dzielił, a nie zachowywał go dla siebie i wówczas zrobię największy interes życia- jeśli dobrze wykorzystam skarb, który jest ukryty w roli mojego serca, jeśli go odkryje i będę z niego korzystał, i się nim dzielił.

Od tego czasu gdy zobaczyłem jak wielkim skarbem jest kapłaństwo, zacząłem je bardziej cenić i szanować, i doceniać to co mam- jak skarb od Boga.

Pole mojego życia nie jest na sprzedaż, mam wiele cennych rzeczy w moim życiu i nie mam zamiaru robić na nich słabego interesu bym nie okazał się głupcem. Ja taki jaki jestem, jestem bezcennym skarbem nie na sprzedaż. Będę troszczył się o mój skarb- jest nim kapłaństwo- nie pozwolę, by było wystawione na sprzedaż. Za żadną cenę nie sprzedam tego skarbu, nikt mnie nie namówi!

Mógłby ktoś pomyśleć- co to za kapłaństwo teraz, na wózku?... Otóż dopiero teraz odkrywam jak ono jest  piękne, jak ma wiele zalet. Bo jak chodziłem to nie dostrzegałem jego piękna, rozmieniałem się na drobne biegnąc szybko. Teraz odpoczywam, mam więcej czasu na myślenie i doceniam to, co mam.

Jak niepojętą tajemnicą jest biała hostia w moich dłoniach, jak bliski jest Ten, który mnie powołał, który łączy mnie ze Sobą w kroplach swojej krwi. Mój skarb to moje kapłaństwo, to moja wiara, rodzina, Ci, którzy nie opuścili mnie po wypadku i są ze mną do dzisiaj, to Słowo Boga. To co najważniejsze, to Jego Miłość- tak mnie pokochał, że tak bardzo mnie obdarował. Cierpienia nie otrzymuje każdy, tylko ten, kto sobie na nie zasłużył, kto jest w stanie je unieść... Dziękuję Ci Panie, że jestem godzien i na tyle silny by nieść ten ciężar krzyża... Wiesz Panie, że są momenty, że jest tak ciężko- zwłaszcza teraz ostatnio, jak tak bardzo bolą mnie plecy, jak nie znajduje ukojenia bólu w tabletkach, środkach medycznych, jak nie pomagają łzy boleści, jak nie pomaga krzyk.. I tylko ufne oddanie cierpienia za dusze w czyśćcu cierpiące przynosi ulgę choć tylko chwilowo... Kocham swój skarb, zacząłem go doceniać od tamtej chwili. Zobaczyłem jak wielką rolę odgrywa Słowo Boga zawarte w Piśmie Świętym, jak  bardzo trzeba je umiłować, by stało się moją drogą życia, by było światłem na mojej ścieżce życia, by było drogowskazem wśród zaułków codzienności.

W czasie modlitwy o umiłowanie Słowa dostałem od Jose Prado Floresa  słowo z Ewangelii wg św. Jana (J 6,63) „Duch daje życie; ciało na nic się nie przyda." I wtedy dotarło do mnie bardzo mocno, że to, co jest najważniejsze to mój czysty duch pełen łaski, to Jezus w Eucharystii, to Jego Ciało jest „duchem ożywiającym" moją codzienność. Moje ciało skażone grzechem nie jest najważniejsze. Medytacja związana z krzyżem pomogła mi pojąć Jego właściwe zrozumienie. Celem krzyża nie jest wzbudzenie litości, ale wzbudzenie miłości! Rozkochać się w Chrystusie ukrzyżowanym. Krzyż pełen chwały i jasności jest mocą i mądrością Boga dla mnie. Bez Ducha Świętego krzyż jest zgorszeniem, nie może się podobać, ale potrzeba bym pokochał Jezusa, ale tylko tego, który został przybity do krzyża. Bo krzyż jest mocą. Ciemność zapanowała przed śmiercią Jezusa, bo stworzenie zbuntowało się na ten niesprawiedliwy wyrok, ale moment śmierci Jezusa kończy czas ciemności na ziemi, śmierć staje się momentem jasności, która zaczyna panować nad światem.

Śmierć Jezusa jest początkiem Nowego Stworzenia.

Jezus decyduje oddać życie za mnie i w miłości daje mi nowe życie. Jezus przyjmuje śmierć za mnie, zamiast mnie, bo na krzyżu zajmuje moje miejsce, które mi się należało za moje grzechy. Jezus przeżył na krzyżu opuszczenie ze strony Boga kiedy wołał: „Boże mój Boże czemuś mnie opuścił", a to opuszczenie mnie się należało za moje grzechy.

Jego nieograniczona miłość pokazana w tym, że zajmuje moje miejsce na krzyżu, przeżywa za mnie opuszczenie ze strony Boga, staje się grzechem za mnie, za moje grzechy i to poświecenie Jezusa stało się dla mnie zachwytem miłości do Niego, że to mnie powstrzymuje od popełniania grzechów, bo Jezus tak bardzo mnie ukochał. Ta śmierć Jezusa mnie fascynuje, jest tak piękna, że to mój Pan Jezus dla mnie staje się grzechem, przeżywa opuszczenie ze strony Boga, które mi się należało, ale On to bierze na Siebie, bo tak bardzo mnie ukochał. Zapłatą za mój grzech powinna być moja śmierć, ale Jezus powiedział, że On z miłości do mnie zajmie moje miejsce. Patrząc na krzyż zachwycam się Jezusem, który wisi na krzyżu zamiast mnie- to najwspanialszy dowód miłości, nie ma piękniejszej miłości na świecie niż Ta wisząca na krzyżu na moim miejscu.

W krzyżu nie jest najważniejszy ból, cierpienie, rozpacz, ale miłość!

Dotarło do mnie, że w Starym Testamencie człowiek grzeszny nie mógł zbliżyć się do Boga, musiał się wiele razy obmywać, a dzień śmierci Jezusa to chwila, w której rozdziera się zasłona w przybytku i wtedy człowiek może przyjść do Boga grzeszny, i to Bóg go oczyszcza. Nie muszę się oczyszczać, by przyjść do Boga; mogę przyjść brudny, grzeszny i to Bóg mnie przyjmuje takiego jakim jestem, i to Bóg mnie oczyszcza. Jezus pokazał, że teraz ja mogę podejść do samego miejsca świętego świętych, do tronu Bożego Miłosierdzia, by doświadczyć tego Miłosierdzia. Mam prawo przyjść do Boga kiedy tylko zechce, bo On ciągle na mnie czeka i zawsze ma dla mnie czas.

Grzech w Nowym Testamencie stał się dla mnie możliwością doświadczenia Miłości i Miłosierdzia, a w Starym Testamencie był on murem odgradzającym od Boga. Teraz mogę przyjść brudny, z grzechami i wyznać winy, a Bóg w swojej wielkiej Miłości i nieskończonym Miłosierdziu przebaczy mi wszystkie moje winy.

Błogosławiony grzech, który pozwolił mi doświadczyć Bożego Miłosierdzia- tej wielkiej, niepojętej miłości. To nie jest zachęta do grzeszenia, ale to ta szczęśliwa wina, która prowadzi w ramiona kochającego bezwarunkowo Ojca. Miłość Boga jest tak niesamowita, że nie jestem jej sobie nawet w stanie wyobrazić, jest o wiele większa niż mój grzech. Krzyż na kalwarii nie był mocno osadzony, powinien był upaść, bo jak mówi Ewangelia było trzęsienie ziemi i skały zaczęły pękać, lecz krzyż nie runął, nie upadł, bo ten krzyż jest symbolem miłości Boga do świata. Jeśli zatrzęsie się moja wiara, moje posłannictwo kapłańskie, moje zdrowie, zdarzy się dzień kiedy wszystko się będzie sypać, walić, to wtedy tylko krzyż Chrystusa trwa.

„Góry mogą ustąpić i zachwiać się pagórki, ale Miłość moja, Miłość moja nigdy nie odstąpi od Ciebie mówi mi Pan." Miłość Boga nie pada na ziemię, nigdy nie ustępuje.

Nie masz żadnej zewnętrznej pociechy od Boga, Bóg niby nie słucha, czujesz się wyschły,

nic nie przeżywasz, to jednak Boża Miłość na krzyżu pokazuje, że jest większa od tego wszystkiego. To jest najdoskonalszy znak Miłości Boga do mnie i do każdego człowieka. Śmierć Jezusa nie pociąga za sobą śmierci, ale daje życie. W momencie śmierci Jezusa święci zmarli ze Starego Testamentu powstają z martwych. Owocem śmierci Jezusa jest zmartwychwstanie. Nie wystarczy mi być świętym, najświętszym kapłanem, ja potrzebuję  zmartwychwstać dzięki śmierci Jezusa. I właśnie wtedy doświadczyłem Nowego życia.

Z Chrystusem zmartwychwstałem do innego życia. To śmierć Jezusa sprawiła, że umarło we mnie to, co nie pozwalało mi żyć pełnia życia dziecka Bożego.

Nowe życie i zmartwychwstanie pochodzi od Jezusa i ta prawda tam, na tych rekolekcjach tak mocno, tak prawdziwie, tak głęboko do mojego serca dotarła.

Jakże piękna jest śmierć Chrystusa. Nie chcę znać nikogo więcej jak Chrystusa i to ukrzyżowanego jak powiedział św. Paweł. I to moje wyznanie, że Jesus jest tym, który mnie zafascynował swoim krzyżem, swoją śmiercią, swoja miłością! Maryja jest dla mnie wzorem jak uchwycić fascynujący moment śmierci Jezusa. Ona stała pod krzyżem zakochana w Jezusie do końca, ja też tak chcę- stać do końca moich dni pod krzyżem, z którego płynie miłość!

Doszedłem teraz do momentu najpiękniejszego tych rekolekcji, które całkowicie zmieniły moje kapłańskie życie.

To był ostatni dzień, byliśmy wszyscy w kaplicy i Angela prowadziła medytację dotyczącą fragmentu z Księgi Rodzaju, a mówiącą o przyjacielu Oblubieńca. Wtedy dowiedziałem się,  że Oblubieńcem jest Jezus, Oblubienicą jest kościół, czyli ludzie, których mi Pan Bóg stawia na mojej ścieżce życia, a ja jestem tylko i aż przyjacielem Oblubieńca. Moje zadanie polega na tym, aby tak mówić Oblubienicy o Oblubieńcu, by Ona zakochała się w Nim nie widząc Go, by pokazać Oblubienicy wszystkie skarby jakie otrzymałem od Oblubieńca jako Jego przyjaciel, by zachwycić Oblubienicę tymi skarbami, by je tak dobrze wykorzystać, aby wzbudzić miłość w Oblubienicy do Oblubieńca. Takie i tylko takie jest moje zadanie w kapłańskim życiu- mam tak mówić Oblubienicy o Oblubieńcu i tak pokazywać Jego skarby, by Ona Go pokochała nad życie, by Jemu zaufała nie znając Go, nie widząc Go i dlatego nie wolno mi Oblubienicy prowadzić do siebie, tylko do Oblubieńca. Nie wolno kłamać, że skarby są moje. Ja je otrzymałem od Oblubieńca i do Niego należą,  a On ma jeszcze więcej skarbów niż ja pokazuje; On ma jeszcze piękniejsze skarby, ale te skarby nie są moje, nie wolno wiec kraść ani skarbów ani kraść Oblubienicy. Nie mogę prowadzić Jej do siebie, by Oblubienica zakochała się we mnie, bo wtedy łamię przysięgę i staje się złodziejem.

Moje zadnie to mówić Oblubienicy o Oblubieńcu, wzbudzać Jej miłość do Niego i mówić Oblubieńcowi o Oblubienicy- o tym, jak piękną jest Oblubienica, która do Niego prowadzę, jakie troski mam w  związku z tym prowadzeniem i od Oblubieńca czerpać siły do prowadzenia Oblubienicy do Niego.

Sensem mojego życia jest rozkochać Oblubienicę w Oblubieńcu, pokazać Jej wielka miłość Oblubieńca do Niej. Mówić o Oblubieńcu szczerze, prawdziwie, jak przyjaciel. Ukazywać Jego miłość, ale nic nie brać dla siebie; nie szukać swojej chwały, swojej próżności, nie kraść Oblubienicy, nie kraść skarbów, nie być złodziejem. I że wcześniej nie byłem wiernym przyjacielem, że kradłem Oblubienice, prowadziłem Ją do siebie.

Wtedy, na tych cudownych rekolekcjach był monet kiedy przyprowadzono Oblubieńca- było wystawienie Najświętszego Sakramentu i była możliwość złożenia nowej przysięgi Oblubieńcowi. To wszystko co było przedtem zostało wybaczone przez Jego wielkie Miłosierdzie, a teraz był czas na nową przysięgę, którą składałem ze łzami w oczach blisko ołtarza: „Jezu jestem Twoim przyjacielem, przyjacielem Oblubieńca i powierzyłeś mi najpiękniejsze zadanie- rozkochać Oblubienicę w Tobie, rozkochać moją parafię w Tobie, rozkochać moją wspólnotę w Tobie, rozkochać ludzi, których mi dajesz w Tobie. Dziękuję Ci Jezu, że miałeś do mnie to zaufanie i dałeś mi wszystkie bogactwa nieba i ziemi, żebym wypełnił to zadanie. Dzisiaj chcę obiecać, że wypełnię zadanie, które mi powierzyłeś i przysięgam wobec Boga i wobec Ciebie Jezu, mój przyjacielu i wobec Kościoła, wobec moich braci kapłanów, że będę przyjacielem Oblubieńca. Nie jestem Oblubieńcem; moją radością jest być przyjacielem Oblubieńca i dlatego obiecuję, że użyję wszystkich bogactw mego Pana, wszystkich darów i charyzmatów, moją posługę kapłańską po to, aby Oblubienica zakochała się w Tobie. Nic z tych bogactw nie należy do mnie i obiecuję rozkochać serce Oblubienicy w Tobie, i odrzucam Jej miłość do mnie. Nie chcę, aby zakochała się we mnie. Nie chcę zająć Twojego miejsca umiłowany Jezu. Ty jesteś Oblubieńcem, ja jestem przyjacielem Oblubieńca. Przysięgam, że nie będę złodziejem, przysięgam tego poranka i to będzie moją radością, kiedy pokażę Ci Oblubienicę zakochaną w Tobie, i Ty wprowadzisz ją do swojego namiotu, i Ty będziesz miłował Oblubienicę, i Oblubienica będzie rozkochana w Tobie.
I złączycie się w związku małżeńskim, i oddacie się sobie wzajemnie, i wówczas będę mógł powiedzieć- moje zadanie zostało wypełnione- Oblubieniec i Oblubienica przeżywają czas swojej miłości, i to jest moja radość! To jest moje szczęście! Być przyjacielem Oblubieńca".

To była przysięga, która jest głęboko w moim sercu, często do niej wracam, często ją sobie przypominam. Choć upadam, to zawsze wiem już kim jestem, kto mnie powołał i za kim idę, i kogo mam prowadzić do Jezusa. Nie chcę nikogo prowadzić do siebie, nie chce nikogo rozkochiwać w sobie; chce, by przez moją posługę ludzie widzieli Jezusa, by pokazywać swoim życiem, swoim postępowaniem jak bardzo kocham Oblubieńca, jak wielkie skarby od Niego otrzymałem. To tymi skarbami chce zachwycać wszystkich, których stawiasz na mojej drodze życia mój Panie!

Od tych rekolekcji zmieniło się moje życie. Spotkałem Miłość mojego życia- Jezusa, który przebaczył mi wszystkie moje grzechy i pozwolił mi z nich zmartwychwstać.

Ten stan rozkochania trwa nadal. Byłem też w tym roku na rekolekcjach, ta moja miłość do Jezusa, do Oblubieńca się jeszcze pogłębiła. Choć wzmogło się moje cierpienie, choć ból jest czasami nie do zniesienia, to jednak staram się znosić ten ból dla miłości Jezusa, ofiaruję go za dusze w czyśćcu cierpiące, ofiaruję za młodzież, z którą się spotykam, do której głoszę rekolekcje, Słowo Boże.

Jestem ciągle zakochany w moim Jezusie, mam Go głęboko w moim sercu, Nim pragnę się dzielić, o Nim chcę mówić, o nim świadczyć i do niego prowadzić.

To świadectwo chce przekazywać wszystkim, dla których Jezus jest może jeszcze nieznany, albo wydaje się kimś dalekim, nieosiągalnym, wrogim. Chce powiedzieć, że Jezus jest bliżej mnie niż ja sam siebie. Wiem, że jak mnie bolą plecy, to Jego tez bolały, On już przeżył mój ból, On juz poniósł mój krzyż na Golgotę i wiem, że z Jezusem jest mi w życiu lżej, i w Nim jest moja nadzieja i moja radość. On jest źródłem mojego szczęścia i mojej radości.

To w Bogu pokładam cała moją nadzieje, to Jezus jest moim Panem, to On jest moją największą  miłością na tym świecie, to za Nim szaleję, to dla Niego gotów jestem oddać życie. To dla Niego tracę i poświęcam swoje zdrowie, swoje siły, swój czas; to dla Oblubienicy- Kościoła spalam się z miłością, nie troszcząc się o to, co mało ważne. Mam ciągle na uwadze słowa z proroctw, które były dla mnie na tych rekolekcjach, mam dar zbliżania ludzi do Boga i ten dar staram się wykorzystywać jak potrafię. Założyłem stronę w Internecie do ewangelizacji, aby świadczyć o Jego Miłości. On jest moją siłą. gdybym nie miał Jezusa już dawno by mnie nie było na tym świecie, pewnie skończyłbym z takim życiem, ale to Jezus jest tym, który mnie prowadzi, dodaje sił w dźwiganiu codzienności.

Nie zabiera niczego, aby w zamian nie dać stokroć więcej i daje. Otrzymałem tak wiele, tysiąckroć więcej, niż to, co niby pozornie straciłem. Jestem Przyjacielem Oblubieńca do końca moich dni - w tym życiu i przyszłym. Bo miłość na śmierć nie umiera!

Za to wszystko, co Pan Bóg uczynił i czyni w moim życiu niech będzie Jemu cześć i chwała po wszystkie wieki wieków Amen!

Bogu w Trójcy Świętej Jedynemu - Bogu Ojcu, Synowi - Jezusowi Chrystusowi i Duchowi Świętemu, który kocha nas tak, jak nikt! Uwielbienie i miłość, amen! Jezus żyje, Alleluja!

 

 

Ks. Marek Bałwas

 


Podziel się
oceń
1
4

Tylu zabrało głos... (0) | Powiedz coś...

Zabrano mi nogi, ale ciągle mówię o Bogu.

wtorek, 05 maja 2009 0:13

 Zawsze uśmiechnięty, tryskający radością i optymizmem. Zaraża młodych swoim entuzjazmem i wolą życia. Nie przeszkadza mu w tym jego niepełnosprawność. Ksiądz Marek Bałwas jest jedynym młodym kapłanem w naszej diecezji, który porusza się na wózku inwalidzkim. -Nogami nie można się zbawić tylko sercem- mówi.

 

W Licheniu postanowił zostać księdzem.

 

            Ksiądz Marek Bałwas chętnie opowiada o swoim życiu. -Nigdy nie myślałem że będę jeździł na wózku. Zresztą takich rzeczy nikt się nie spodziewa. Kontakt z ludźmi niepełnosprawnymi miałem jednak od dawna- mówi kapłan.

Po raz pierwszy zetknął się z nimi w Licheniu, w 1985 roku, gdy pojechał pracować przy rozbudowie klasztoru, aby zarobić na wakacje.

-Patrząc na nich myślałem, że mógłbym opiekować się chorymi. Robili to księża i klerycy. Wtedy przez myśl przeszło mi, że mógłbym zostać kapłanem. Ministrantem byłem już od wielu lat, ale dopiero tam, w Licheniu, zakiełkowała w głowie myśl o powołaniu- wspomina.

            W 1991 roku ksiądz Marek rozpoczął naukę w Wyższym Seminarium Duchownym we Włocławku. -Już na pierwszym roku zacząłem chodzić na spotkania z niepełnosprawnymi. Rozmawiałem z nimi, żartowałem, pocieszałem i traktowałem jak normalnych ludzi. Bez litości i współczucia. Bo oni tego właśnie chcieli- opowiada kapłan.

            Później rozpoczęły się wakacyjne wyjazdy z niepełnosprawnymi. -Pamiętam wczasorekolekcje w Gdyni. Byliśmy z chorymi dzień i noc. Obracaliśmy ich co dwie godziny, wtedy nie wiedziałem po co to robię. Teraz już wiem- by nie powstały odleżyny. To były piękne chwile. Od nich uczyłem się modlitwy, życia i rozumienia tego, jak wiele mam rzeczy, których nie doceniam. -Wspomina. -Szczególnie zapamiętałem jednego chłopaka na wózku. Wziąłem go na plażę. Okazało się, że nigdy nie był w morzu. Niewiele myśląc wniosłem go do wody. Zamoczył rękę, dotknął nią ust i krzyknął: „Rzeczywiście słona!". Jego szczęścia nie da się opisać.

 

Wierzę, że zdarzy się cud.


Życie księdza Marka zmieniło się w 2003 roku. W wypadku samochodowym złamał kręgosłup. Ma uszkodzony rdzeń kręgowy. -Wszystko, co do tej pory robiłem przy chorych, trzeba było robić przy mnie. Cieszę się, że Bóg zostawił mi sprawne ręce i głowę, czyli to, co kapłanowi jest najbardziej potrzebne. Mogę sprawować Eucharystię, mówić kazania, udzielać sakramentu pojednania. Niedawno młodzież powiedziała mi na rekolekcjach, że nogami nie można się zbawić. I mają rację -mówi kapłan. Oczywiście jego życie nie jest łatwe. Co dzień spotykają go trudne chwile, ma dni załamania, buntu i krzyku do Boga „Dlaczego ja?"

            Od wielu lat kapłan bierze udział w organizowanych w naszej diecezji „Przystankach Jezus". Tuż przed wypadkiem, na takim spotkaniu we Włocławku, po jego kazaniu, którego główne słowa brzmiały: „Dzisiaj jest pierwszy dzień z reszty Twojego życia... chyba, że jest to dzień Twojej śmierci", nawróciło się wielu młodych. -Dwa lata później pewna osoba powiedziała mi, że ten wypadek jest zemstą szatana za „Przystanek" we Włocławku. To taki mały żart i próba pozbycia się wroga. Zabrano mi nogi, ale ja nie mogę przestać mówić o Bogu, Jezusie, Jego miłości i miłosierdziu do ludzi -opowiada.

Ksiądz Marek potrafi o swojej niepełnosprawności mówić z uśmiechem na twarzy.

Na pytanie, jakie są szanse na to, że będzie chodził odpowiada, że jeśli zaczną robić przeszczepy rdzenia kręgowego to stanie na nogi. Albo gdy zdarzy się cud, w co wierzy!

Nie poddaję się, bo wiem, że Pan Bóg widzi w moim cierpieniu jakiś sens. Wierzę, że pewnego dnia zrozumiem Jego plan. Na razie uczę się żyć na nowo.

Kapłan chętnie jeździ do różnych parafii i głosi kazania. Wszystkim, którzy chcą się z nim skontaktować podajemy adres e-mail: marekbalwa@wp.pl


 

Przegląd Koniński; nr 31 (1-7.08.2006)




Podziel się
oceń
2
0

Tylu zabrało głos... (0) | Powiedz coś...

Ks. Jana Twardowskiego rozważania na... IV Niedzielę Wielkanocną.

niedziela, 03 maja 2009 17:59


"Ja jestem dobrym pasterzem. Dobry pasterz daje życie swoje za owce."
(J 10,11)

Dobry pasterz tuli w ramionach jedną odnalezioną owcę: "Któż z was, gdy ma sto owiec, a zgubi jedną z nich, nie zostawia dziewięćdziesięciu dziewięciu na pustyni i nie idzie za zgubioną, aż ją znajdzie?" (Łk 15,4)
W owcy, którą Jezus trzyma w ramionach,możemy odnaleć zarówno grzesznika, jak i świętego.
Nie przesadzajmy tak bardzo, że otacza nas większość dobrych ludzi. Jest też wielu niedobrych gałganów, łajdaków, może więcej niż dziewięćdziesięciu dziewięciu, i trzeba szukać wciąż tego jednego dobrego, sprawiedliwego i pobożnego. Przecież niejlepszy najczęściej jest poturbowany w życiu. Trzeba go nieraz szukać w cierniach, bo to, co najświętsze, najczystsze, bywa bardzo poranione.
Poturbowani w życiu są zarówno grzesznicy, jak i święci.
 
Podziel się
oceń
0
0

Tylu zabrało głos... (0) | Powiedz coś...



PORTAL KATOLICKI




Portal chrześcijański Angelus.pl

wtorek, 17 października 2017

Wędrowcy...:  377 709  

A czas płynie...

« maj »
pn wt śr cz pt sb nd
    010203
04050607080910
11121314151617
18192021222324
25262728293031

Żebym wiedziała czy warto było...






Zobacz co sądzą inni...

Strony, które gorąco polecam.

Duszpasterstwa akademickie

Fundacje i Organizacje Pożytku Publicznego

Katolickie rozgłośnie radiowe

Masturbacja, pornografia i inne zagrożenia dla Miłości i czystości

Muzyka

Parafie

Prasa katolicka

Strony i serwisy katolickie

Warto posłuchać, warto przeczytać, warto zobaczyć...

Zgromadzenia zakonne

ekumenizm.pl


Szukaj a znajdziesz...

Wpisz szukaną frazę i kliknij Szukaj:

Statystyki

Tylu zatrzymało się na chwilę...: 377709
Tyle już powiedziałam...
  • liczba: 567
  • komentarze: 1656
Tyle już pokazałam...
  • liczba zdjęć: 202
  • komentarze: 59
Ad urbe condita...: 3706 dni

Lubię to